Zanim zachorowałam na cukrzycę byłam chuda, czułam się zdrowa, nie miałam żadnych trosk. Byłam szczęśliwa. Zachorowałam w wieku 29 lat. Moje objawy? Problemy z widzeniem – zarówno z bliska jak i z daleka. Ogromne zmęczenie i oczywiście – częste wizyty w toalecie, nawet w nocy. Schudłam wtedy bardzo i to był jedyny plus tej sytuacji 😉 Pamiętam że gdy w szpitalu lekarz oznajmił, że mam cukrzycę, to płakałam 3 dni. Zwyczajnie łzy leciały mi same po policzkach. Czułam że moje życie się skończyło. Obawiałam się że nie będę już nigdy mogła jeść słodyczy ani mojego ukochanego sushi z dużą ilością słodkiego sosu. Moi rodzice bardzo to przeżyli, a mąż bardzo dużo czytał o tej chorobie. Od początku miałam monitoring glikemii, natomiast był to sensor bez możliwości stałego przesyłania wyników i bez możliwości alarmów. Obecnie jestem na systemie Dexcom G7 i moje życie jest zdecydowanie spokojniejsze niż kiedyś. Kiedyś po diagnozie załamałam się, przytyłam i bałam się wyjść z domu “bo spadnie mi cukier”. Najgorzej było, gdy musiałam gdzieś się przemieścić z córką – zawsze prosiłam męża by mnie woził- ogromnie bałam się niedocukrzenia, wpadłam w depresję. Moje życie zmieniło się gdy poznałam dziewczyny z grupy “cukrzyca dla dziewczyn”. Zobaczyłam, że mimo choroby można funkcjonować właściwie jakby choroby nie było. Stały monitoring glikemii Dexcom pozwala na ruch, na biegi, na ćwiczenia. Odważyłam się biegać dopiero, gdy poznałam dziewczyny z grupy. Dostałam tak dużo energii od nich że to po prostu jest niesamowite. Zaczęłam się ruszać, zaczęłam bardziej dbać o siebie. A sensory Dexcom pomogły mi zadbać o cukry. Krótki czas rozruchu, wielkość sensora, wyniki które są rzetelne – to cechy sensorów Dexcom, które bardzo doceniam, zwłaszcza gdy biegam – i już się nie boję. Teraz wiem, że chcieć to móc 🙂