Wybór studiów nie był przypadkowy – mówi 23-letnia Wiktoria, która studiuje w Gnieźnie pielęgniarstwo. W końcu od prawie 20 lat jestem otoczona personelem medycznym.

Wiktoria choruje od 4. roku życia, pierwsze objawy cukrzycy wychwyciła jej mama, która w książce na temat chorób u dzieci sprawdziła niepokojące symptomy córki, takie jak wzmożone pragnienie, senność i nagłą utratę wagi. Lekarz rodzinny od razu skierował nas na oddział diabetologiczny w szpitalu w Poznaniu, tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Jako malutka dziewczynka nie wiedziałam do końca co się wokół mnie dzieje, bo całą odpowiedzialność za terapię przejęli rodzice. Tata przyjeżdżał do mojego przedszkola kilka razy dziennie, przejmując na siebie podawanie insuliny, ponieważ opiekunowie nie mieli doświadczenia ani przeszkolenia w leczeniu cukrzycy. To były czasy kiedy świadomość tej choroby w społeczeństwie była znacznie mniejsza a i dostępność do nowoczesnych terapii bardzo ograniczona. Dlatego zaczynałam leczenie bez pompy insulinowej i bez sensorów. 

Wiktoria miała dużo szczęścia ze środowiskiem w swojej szkole podstawowej i liceum – przez wszystkie lata nauki nie doświadczyła dyskryminacji czy niezrozumienia ze strony rówieśników. Jedynym utrudnieniem, szczególnie dla dziewczynki w wieku wczesnoszkolnym, był fakt, że mama Wiktorii jeździła na wszystkie wycieczki szkolne, aby czuwać nad bezpieczeństwem córki. 

Wiktoria od 6 lat korzysta z sensorów Dexcom – dopiero na tym systemie udało jej się znacząco poprawić wynik hemoglobiny glikowanej. Poczucie bezpieczeństwa i dokładność jaką daje jej CGM pozwala jej na regularny wysiłek fizyczny: chodzenie po górach, bieganie czy nowo odkrytą pasję – trening siłowy. Ważne jest planowanie i myślenie do przodu. Udało mi się zdobyć Rysy bez spadków cukru – to moje duże osiągnięcie w kontekście cukrzycy, ale też dobrze zaplanowałam tę wspinaczkę, żeby nie było niemiłych niespodzianek. Dziś wiem, że na początku jest ciężko, ale cukrzyca mnie nie ogranicza, da się robić z nią wszystko, jeśli się ma cukry pod kontrolą. Staram się utrzymywać także kontakt z innymi diabetykami. Wtedy czuje się wsparcie od osób, które mierzą się na co dzień z tym co ja, a to znacząco ogranicza szansę na wypalenie.